Shloka 16
सीतावियोगे रामविलापः
Rama’s Lament in Separation from Sita
आदित्य भो लोककृताकृतज्ञ लोकस्य सत्यानृतकर्मसाक्षिन्।मम प्रिया सा क्व गता हृता वा शंसस्व मे शोकवशस्य नित्यम्।।।।
āditya bho lokakṛtākṛtajña lokasya satyānṛtakarmasākṣin |
mama priyā sā kva gatā hṛtā vā śaṁsasva me śokavaśasya nityam ||
โอ้ อาทิตยะ ผู้รู้สิ่งที่ทำและมิได้ทำในโลก ผู้เป็นพยานต่อกรรมอันจริงและอันเท็จของหมู่ชน จงบอกเราทีเถิด—นางผู้เป็นที่รักของเราไป ณ ที่ใด หรือถูกฉุดคร่าไปแล้วหรือ? เราถูกความโศกครอบงำอยู่เนืองนิตย์
O Sun-god, you know all the happenings of the world. You are witness to all the deeds of the people, true and false. Tell me where my beloved Sita has gone or has been carried off. My grief never ceases.
FAQs
The verse affirms Satya and moral accountability: the Sun is invoked as a cosmic witness to truth and falsehood, implying that righteous order is ultimately knowable and answerable.
In desperation, Rama appeals to the Sun-god for knowledge of Sita’s whereabouts after her disappearance.
Rama’s reverence and truth-seeking—turning to a divine witness rather than surrendering to confusion alone.