Shloka 14
मायामृगदर्शनम्
The Vision of the Illusory Deer
अहो रूपमहो लक्ष्मीस्स्वरसम्पच्च शोभना।मृगोऽद्भुतो विचित्राङ्गो हृदयं हरतीव मे।।।।
aho rūpam aho lakṣmīḥ svara-sampac ca śobhanā |
mṛgo 'dbhuto vicitrāṅgo hṛdayaṃ haratīva me ||
โอ้ รูปโฉมช่างงดงามนัก โอ้ ความสิริและความงาม—ทั้งเสียงก็ไพเราะอ่อนหวานยิ่ง! กวางอัศจรรย์นี้มีอวัยวะวิจิตรพิสดาร ราวกับจะชิงเอาดวงใจของข้าไป
Oh what a beauty, Oh what rich call ! what delightful, wonderful, graceful limbs ! This deer captivates my heart.
FAQs
The verse demonstrates how attachment can arise suddenly through the senses. Dharma emphasizes mastery over impulse so that desire does not override safety, duty, and discernment.
Sītā openly expresses enchantment with the deer’s beauty and call, emotionally motivating the request that Rāma pursue it.
The scene implicitly calls for the virtue of self-restraint (dama): the capacity to admire without being compelled.