Shloka 44
Glorification of Vārāṇasī: Kapardīśvara Liṅga and the Piśācamocana Tīrtha
व्रजामि नित्यं शरणं गुहेशं स्थाणुं प्रपद्ये गिरिशं पुराणम् । शिवं प्रपद्ये हरिमिंदुमौलिं पिनाकिनं त्वां शरणं व्रजामि
vrajāmi nityaṃ śaraṇaṃ guheśaṃ sthāṇuṃ prapadye giriśaṃ purāṇam | śivaṃ prapadye harimiṃdumauliṃ pinākinaṃ tvāṃ śaraṇaṃ vrajāmi
ข้าพเจ้าขอไปถึงพระองค์เป็นที่พึ่งเป็นนิตย์ โอ้คุเหศะ ผู้เป็นเจ้าแห่งคูหา ข้าพเจ้าขออาศัยพระสถาณุ พระคิริศะผู้โบราณ เจ้าแห่งขุนเขา ข้าพเจ้าขอถึงพระศิวะ พระหระ ผู้ทรงจันทร์เป็นมงกุฎ โอ้ผู้ทรงคันศรปิณากะ ข้าพเจ้าขอไปสู่พระองค์เป็นที่พึ่ง
Unspecified devotee/narrative voice (a Śiva-stuti within the chapter context)
Primary Rasa: shanta
Secondary Rasa: vira
Type: mountain
Sandhi Resolution Notes: हरिमिंदुमौलिं = हरिम् + इन्दुमौलिम्; पिनाकिनं त्वां (पदच्छेद); पुनरुक्ति-रचना: व्रजामि...प्रपद्ये...प्रपद्ये...व्रजामि
FAQs
It emphasizes śaraṇāgati—repeatedly taking refuge in Śiva—by invoking multiple epithets that highlight his protective and ancient nature.
Each epithet points to a distinct aspect of Śiva—lordship, steadfastness, mountain-dwelling ascetic majesty, the moon-crested iconography, and the divine warrior-protector—building a complete devotional portrait.
Steady devotion and humility: repeatedly approaching the divine as one’s refuge, rather than relying solely on personal power or worldly supports.