Adhyaya 97

ในบทนี้ สุ ตะเล่าเหตุการณ์สนทนาระหว่างพราหมณ์ผู้มาขอธรรมกับยม/ธรรมราช พราหมณ์กล่าวกฎแห่งกรรมว่า บุญนำขึ้นสู่ภูมิสูง บาปนำลงสู่ภูมิต่ำ แล้วทูลขอ “ธรรมที่ทำได้ง่ายในกาลียุค” แต่ให้บุญใหญ่ด้วยความเพียรน้อย พร้อมสรรเสริญยมว่าเป็นผู้ค้ำจุนจักรวาลและผู้ปกครองความยุติธรรม และขอแก่นแท้หนึ่งเดียวของธรรมทั้งปวงที่ทำลายบาปได้ ยมพอพระทัยจึงเผย “ความลับสูงสุด” ว่า แม้ปุราณะจะกล่าวต่างกัน แต่เมื่อพิจารณาตามสิทธานตะย่อมรู้ว่า วิษณุ/นารายณะคือภควานองค์เดียว การบูชาและระลึกถึงหริทำให้ฤทธิ์แห่งทีรถะปรากฏ บทนี้จัดระบบทานเป็นห้าประการ ตำหนิการกินโดยไม่ให้ทานก่อน อธิบายทานประจำวันและทานตามกาล และขยายความหมายของทีรถะจากแม่น้ำศักดิ์สิทธิ์ไปสู่ทุกสถานที่ที่บริสุทธิ์ด้วยหรินามและการสวดเวท/บทสรรเสริญวิษณุ ท้ายที่สุดยกการอาบน้ำในเดือนไวศาขะ (มาธวะ) และการเคารพบูชาพราหมณ์ว่าเป็นปฏิบัติที่ทำให้โทษทัณฑ์ของยมสิ้นฤทธิ์ และเผาผลาญกองบาปมหาศาลได้