Adhyaya 31

บทนี้ร้อยเรียงเหตุการณ์เชิงกรรมและจริยธรรมเข้ากับคู่มือวรตะ หลังตอนเดินทางเห็นนรก ธรรมราชยมอธิบายว่า แม้ผู้เป็นรามภักตะผู้มีบุญมากก็ยังอาจมีเศษบาปละเอียดหลงเหลือ—ในที่นี้สืบเนื่องจากการขัดขวางโคที่กำลังกินหญ้า—จึงต้องมาอยู่ใกล้เมืองของยม จากนั้นเรื่องหันสู่ธนุวรตะ (ปฏิญาณบูชาโค) สุมติถามถึงการบูชาโค และชาบาลีแจกแจงการคุ้มครองดูแลทุกวัน การให้อาหารน้ำด้วยความเคารพ และการเลี้ยงถวายตามพิธี เมื่อโคที่ได้รับการคุ้มครองถูกสิงโตฆ่า จึงเกิดคำถามเรื่องปรायัศจิตตะ (การชดใช้บาป) คำสอนแยกการทำร้ายโคโดยเจตนา—แทบไร้ทางชดใช้—ออกจากการตายโดยไม่เจตนา ซึ่งยังมีทางชดใช้ได้ ท้ายที่สุดสอนให้บูชารฆุนาถ ปกป้องโค และถวายทองแก่พราหมณ์; สุรภีประทานโอรสผู้ภักดีต่อพระรามแก่พระราชาฤตัมภระ และพระราชาได้ถึงพระหริธาม