Adhyaya 109

พระศิวะทรงเล่าเรื่องกถาที่ทำลายบาป: พราหมณ์ชื่ออิกษวากุ แม้มีความรู้แต่หลงกามสุข ละเลยยัญ พิธีทาน การสอนพระเวท และการศึกษาปุราณะ ครั้นตายแล้วต้องไปสู่ศาลของพระยม ได้รับคำเตือนถึงทุกข์นรกอันยืดยาว และถูกส่งกลับคืนสู่ร่างชั่วคราวเพื่อทำธรรมแก้ไขตน เขาไปหา ฤๅษีชาบาลี ผู้เป็นสาวกพระศิวะ ชาบาลีอธิบายว่าอายุสั้นทำให้บำเพ็ญตบะยาวนานได้ยาก ดังนั้นวิธีที่ได้ผลที่สุดคือบูชาศิวลึงค์ ฟังปุราณะทุกวัน และทาวิบูติ (เถ้าศักดิ์สิทธิ์) เรื่องยังพาไปสู่มหานครทิพย์แห่งมันทระและราชสำนักโยคะของพระศิวะในเชิงอุปมา โดยมียมะ-นิยมะ ปราณายามะ ธยานะ และสมาธิเป็นดุจบริวาร อิกษวากุบูชาต่อเนื่องแปดวัน แล้วสิ้นชีวิตด้วยการถวายปราณแด่พระศิวะ ทูตฝ่ายไศวะโต้แย้งกับทูตพระยมและเป็นฝ่ายชนะ พระศิวะประทานผลบุญ แต่ยังให้มีเครื่องหมายบนกายเป็นร่องรอยแห่งการเคยหมิ่นศิวลึงค์ ตอนท้ายกล่าวถึงอานิสงส์แห่งการฟังและสาธยายบทนี้