Adhyaya 103

บทนี้เป็นบทสรุปมหาตมยะเดือนไวศาขะ/มาธวะ โดยยืนยันว่าเพียงสวดและสดับเรื่องราวนี้ย่อมชำระบาป ทำลายอกุศล และนำไปสู่แดนประทับของพระกฤษณะ อีกทั้งรำลึกถึงบทสนทนา ยมะ–พราหมณ์ และเน้นการปฏิบัติเป็นประจำทุกปีด้วยศรัทธา ได้แก่ การอาบน้ำศักดิ์สิทธิ์ การให้ทาน และการบูชาไฟ (โหมะ) เพื่อความบริสุทธิ์แห่งธรรม ต่อมาเหล่าฤๅษีทูลถามสุทาว่า มาธวะ (พระวิษณุ/พระกฤษณะ) ทรงพอพระทัยด้วยสิ่งใด จึงนำเข้าสู่เรื่องสมาธิภาวนา เมื่อโคตมะถาม นารทมุนีสอนธยานอันแจ่มชัดถึงวฤนทาวัน: ต้นกัลปพฤกษ์ ระเบียงแก้วมณี บัลลังก์ดอกบัว และรูปพระมุกุนทะท่ามกลางโค เหล่าโคปะ โคปี เทวดา ฤๅษี และหมู่ทิพยสรรพสัตว์ บทนี้จึงชี้ว่าพิธีกรรมและการภาวนาเป็นสาธนะเดียวกัน นำสู่พระธรรมสถานสูงสุดของพระวิษณุ