Adhyaya 9

บทนี้เริ่มด้วยไชมินีทูลขอให้พระวยาสะเล่าพระสิริอันสูงสุดของพระแม่คงคา ต่อมามีถ้อยคำสรรเสริญดุจบทสวดว่า อินทรีย์และอวัยวะย่อม “สัมฤทธิ์ผล” เมื่ออุทิศแก่คงคา—เดินไปสู่ฝั่ง ฟังเสียงคลื่น ลิ้มรสน้ำศักดิ์สิทธิ์ และทา “ติลกะ” ด้วยดินศักดิ์สิทธิ์จากคงคา จากนั้นกล่าวถึงวินัยแห่งการจาริก: ความเพียรตบะ ความสำรวม วาจาสัตย์ เว้นการวิวาทและความหมกมุ่นในกามคุณ และสวดนามคงคาอยู่เสมอ มีการกำหนดพิธีอย่างละเอียดในการเข้าใกล้ การนอบน้อม การสัมผัส การอาบน้ำศักดิ์สิทธิ์ การเก็บดิน การทาติลกะ การทำตัรปณะและศราทธะอุทิศบรรพชน ตลอดจนบูชาคงคาและพระวิษณุ และการเฝ้าตื่นยามราตรี ครึ่งหลังเป็นนิทานกรรม: พระเจ้าสัตยธรรมและพระนางวิชัยาเสวยนรกและเกิดเป็นสัตว์เพราะใช้ความรุนแรงต่อกวางผู้มาขอพึ่ง แต่ด้วยการจาริกที่ยึดคงคาเป็นศูนย์กลางและสิ้นชีวิตระหว่างทาง จึงได้ขึ้นสู่สุคติและบรรลุโมกษะ แสดงพลังไถ่บาปของคงคาและความเป็นใหญ่ของอหิงสา