Adhyaya 7

บทนี้สรรเสริญมหิทธิฤทธิ์ของพระแม่คงคา กล่าวว่าการเอ่ยนาม การได้เห็น การอาบน้ำในคงคา แม้เพียงหยดน้ำหรือทรายริมฝั่ง ก็เผาผลาญบาปและประทานโมกษะได้ ยิ่งกว่าผลแห่งตบะและยัญพิธีทั้งหลาย ต่อมามีตำนานสมัยเตรตายุกะ ธรรมสวะ พราหมณ์ผู้ทรงธรรมได้พบพระแม่คงคาและทูลขอความหลุดพ้น กาลกัลปะ ผู้ทำบาปหนัก ตายอย่างน่าสยดสยองเพราะความโหดร้ายต่อโค ธรรมสวะเกิดเมตตา จึงพรมน้ำคงคาให้แก่เขา ยมทูตมาจะจับวิญญาณไป แต่พระวิษณุทูตเข้าขัดขวาง ชี้ว่าหยดน้ำคงคาลบล้างบาป ทำให้ผู้นั้นสมควรแก่พระหริและแดนไวกุณฐะ จึงเกิดการต่อสู้ ยมทูตพ่ายหนี กาลกัลปะถูกนำไปไวกุณฐะและบรรลุโมกษะสูงสุด ธรรมสวะสรรเสริญพระแม่คงคาและได้รับพรให้สิ้นชีพในสายน้ำคงคาพร้อมระลึกนามของพระนาง