Adhyaya 6

บทนี้กล่าวถึงวีรบุรุษผู้พิทักษ์ในราชสำนักซึ่งถูกส่งไปยุติความหวาดกลัวที่ภีมนาทะ ผู้ถือดาบอสูรผู้เขมือบสรรพชีวิตก่อไว้ วีรบุรุษเข้าประจัญบานและสังหารเขาใกล้จุดบรรจบของแม่น้ำคงคากับมหาสมุทร ครั้นแล้วบุรุษผู้รุ่งเรืองพร้อมบริวารของพระวิษณุปรากฏขึ้น ทำให้เรื่องราวหันไปสู่คำสอนเรื่องกฎแห่งกรรมและความยุติธรรมแห่งธรรมะ พระราชาผู้ทรงธรรมชื่อธรรมพุทธิ (เล่าโดยตนเองในตอนหนึ่ง) อธิบายว่า ความผิดที่ดูเล็กน้อย—เพราะหลงเชื่อแนวคิดนอกธรรมและละเมิดวินัยของทวิชะ โดยเฉพาะจริยธรรมแห่งการเลี้ยงชีพและหลักการถวายที่ดิน—กลับนำไปสู่ความพินาศใหญ่และผลกรรมอันสาหัสในระบบของพระยม โดยมีจิตรคุปต์เป็นผู้บันทึกและคำยืนยันของภาสกรีเทวะ เป็นอุทาหรณ์ให้เกรงกลัวกรรม ต่อมาบทนี้สอนการปฏิบัติที่คงคาสาคระ: อาบน้ำยามรุ่งอรุณ บูชาพระนารายณ์ด้วยบทเพลงและนาฏยภักติ และการถือปฏิบัติต่อทุลสี พร้อมทั้งสะท้อนความโศกของมนุษย์—การสูญหาย การคร่ำครวญ และความคิดจะปลิดชีพ ณ ตีรถะ—แล้วตักเตือนให้ละความหลงและความยึดถือ ปิดท้ายด้วยฉากครอบครัวที่คันธินีตำหนิมาธวะให้กลับสู่สติธรรม