Adhyaya 23

วยาสกล่าวถึงพระราชาโกจราศะและพระนางสุปราชญาในฐานะไวษณพผู้เป็นแบบอย่าง ผู้ยึดมั่นในเอกาทศี พวกพระองค์รักษาวินัยในวันทศมี และทำพิธีตื่นเฝ้ายามเที่ยงคืน—ขับร้อง ร่ายรำ จุดธูป จุดประทีป บูชาตุลสี และสรรเสริญพระหริร่วมกัน. พราหมณ์นามว่าเศาริยกย่องความประพฤติอันหาได้ยากนี้ และถามถึงเหตุแห่งความบริสุทธิ์. สุปราชญาเปิดเผยชาติก่อนว่าเคยเป็นหญิงคณิกา และเกี่ยวข้องกับชายอธรรมชื่อ นิตโยทยะ แต่ด้วยความทุกข์และเหตุจำเป็น จึงได้อดอาหารเอกาทศี จุดประทีป เฝ้าตลอดคืน และระลึกพระนาม แม้จะมิได้ตั้งใจ ก็ยังทำลายบาปทั้งสอง. ในแดนยมโลก จิตรคุปต์เป็นพยานถึงอานุภาพของเอกาทศี; พระยม/ธรรมราชทรงให้เกียรติ ปลดปล่อย และส่งไปสู่ทางแห่งวิษณุธาม. ต่อจากนั้นบทนี้สอนเรื่องหนทางหลังความตายสองสาย—ทางอันรื่นรมย์ประดับประดาสำหรับผู้มีบุญ และทางกว้างใหญ่เต็มทุกขเวทนาสำหรับคนบาป พร้อมบรรยายรายชื่อนรกและโทษทัณฑ์. แล้วจึงย้ำว่าเอกาทศีเป็นวรตะสูงสุด และจบด้วยการเสด็จขึ้นสู่พระหริของคู่พระราชา.