Adhyaya 22

บทนี้เริ่มด้วยการทูลขอฟังผลบุญและวิธีปฏิบัติเอกาทศีอย่างครบถ้วน พร้อมประกาศว่าเป็นวรตะสูงสุด จากนั้นเล่าเหตุปัจจัยเชิงตำนาน: พระวิษณุทรงให้กำเนิดปาปปุรุษ จัดตั้งนรกทั้งหลาย เสด็จไปยังยมโลกและทอดพระเนตรความทุกข์คร่ำครวญของผู้ทำบาป เมื่อทรงเมตตา พระองค์ทรงปรากฏเป็น “ตถิเอกาทศี” ชำระบาปให้สัตว์โลกและนำไปสู่ปรมธาม ปาปปุรุษหวาดกลัวการถูกทำลายจึงขอที่พึ่ง พระวิษณุประทานที่อยู่แก่เขา “ในอาหาร” ณ วันเอกาทศี จึงเป็นรากฐานของข้อห้ามธัญพืช/อาหารบางอย่างในวันนั้น ต่อมาบทนี้แจกแจงวรตวิธีโดยละเอียด: วินัยวันทศมีและข้อห้ามด้านอาหาร การบูชาเอกาทศีและการจาครณะ (ตื่นเฝ้าคืน) กิจในวัด เช่น ธง ประทีป มณฑป การวาด/ประดับ การสวดอ่านคัมภีร์ การหลีกเลี่ยงวาจานอกธรรม และกำหนดเวลาปารณะในวันทวาทศีอย่างแม่นยำ สุดท้ายยืนยันผลคือโมกษะสำหรับผู้ปฏิบัติถูกต้อง