Adhyaya 21

ฤๅษีวยาสเล่าแก่ไชมินีถึงคำสอนที่ซ้อนชั้น เมื่อหริศรมาถามพระพรหมว่า ผู้ใดควรเป็นผู้รับทานอย่างเหมาะสม พระพรหมยกย่องพราหมณ์ว่าเป็น “เทวะที่มองเห็นได้” และวางรากฐานของทานไว้ที่ศรัทธาและความเคารพ พร้อมกล่าวถึงมรรยาท เช่น กาละและสถานการณ์ที่การนอบน้อม/นมัสการไม่สมควร บทนี้ดำเนินสองประเด็นที่เชื่อมกัน คือ (๑) อานุภาพทางธรรมและความจำเป็นทางสังคมของการยกย่องพราหมณ์ และ (๒) บุญอันยอดยิ่งของการให้ข้าวและน้ำ มีนิทานแทรกว่าการสัมผัสปาโททกะ/น้ำล้างเท้าพราหมณ์ชำระบาปหนักได้ กษัตริย์ผู้ตกต่ำชื่อศังขะ หลังเสวยผลในนรกแล้วจึงได้หลุดพ้น ต่อมาสอนว่า ความหิวในปรโลกเกิดจากความตระหนี่และการละเลยเครื่องบูชา บุตรจึงควรถวายทานข้าวและน้ำเพื่อเกื้อหนุนปิตฤ (บรรพชน) ตอนท้ายยืนยันว่า ไม่มีทานใดเสมอด้วยอันนะ-ชละ-ทาน และผลบุญบังเกิดได้โดยไม่ต้องยึดติดข้อจำกัดแห่งกาลเวลาหรือการตรวจสอบผู้รับอย่างเคร่งครัดเกินไป