Adhyaya 20

อธยายะนี้ยก “ทาน” (ดานะ) ขึ้นเป็นธรรมสูงสุดในกาลียุค เหนือตบะ เพราะตบะอาจก่อบาปได้เมื่อปนด้วยความถือตัวหรือความกระด้าง แต่การให้เป็นกุศลที่ไม่เบียดเบียนโดยสภาพ โดยเฉพาะ “อันนะทาน” (ให้ข้าวอาหาร) และ “ชลทาน” (ให้น้ำ) ได้รับการสรรเสริญว่าเป็นทานประทานชีวิต มีนิทานเป็นอุทาหรณ์ ณ หัสตินาปุระ: รติวิทัคธา นางคณิกาผู้สำนึกผิด, เกษมังการี แม่ม่ายพราหมณ์, และหริศรมะ พราหมณ์ผู้มั่งคั่ง ถึงแก่ความตายพร้อมกัน ทูตของยมชื่อจัณฑะพาไปยังธรรมปุระ ที่นั่นจิตรคุปต์ตรวจบัญชีกรรม แม้รติวิทัคธามีบาปหนัก แต่ทานอาหารของนางลบล้างกรรมใหญ่ และชลทานที่เกษมังการีเคยให้ตั้งแต่วัยเด็กก็ชำระหนี้กรรม ยมจึงส่งทั้งสองไปสู่วิษณุธาม ส่วนหริศรมะได้รับเกียรติทิพย์ แต่เพราะความตระหนี่จึงถูกปฏิเสธอาหาร พรหมาจึงสอนว่า ทรัพย์ที่ไม่ใช้ให้เป็นธรรมและไม่ให้ทาน ย่อมสูญเปล่าในฐานะบุญ ต่อท้ายได้แจกแจงทานใหญ่ เช่น ที่ดิน โค ทอง คัมภีร์ ความรู้ ฯลฯ พร้อมผลบุญ และเร้าให้ทำทานเพื่อยังความพอพระทัยแด่ลักษมีปติ (วิษณุ)