Adhyaya 19

วยาสกล่าวว่า ผู้ใดพึ่งพิงนารายณะย่อมไม่ประสบเคราะห์ร้าย และความยิ่งใหญ่ของพระวิษณุควรถูกกล่าวในหมู่ไวษณพเท่านั้น จากนั้นยกเรื่องอุรวีศุเป็นอุทาหรณ์—ชายผู้ทำบาปเป็นนิจ ถูกญาติพี่น้องทอดทิ้งจนกลายเป็นโจร และต่อมาพบพราหมณ์ไวษณพที่ริมฝั่งน้ำกำลังสนทนาเรื่องนิเวทยะและทานแด่พระหริ เมื่อระลึกถึงความศักดิ์สิทธิ์ของสิ่งที่ถวายแด่มุราริ เขาจึงไม่ยอมกินน้ำตาลอ้อยก้อนที่ตั้งใจจะถวาย แต่กลับนำไปบริจาคแทน พระชนารทนะทรงลบล้างบาปของเขา แม้ชาวเมืองจะฆ่าเขา เขาก็ถูกนำไปสู่พระธามของพระหริ อีกตอนหนึ่งกล่าวถึงพราหมณ์สรวชานี ผู้ฝันเห็นพระเกศวะและสรรเสริญด้วยบทสโตตราแห่งการสำนึกผิด พระวิษณุทรงเปิดเผยเหตุแห่งกรรมอย่างลับว่า ความหลุดพ้นเกิดจากการได้กินนิเวทยะโดยไม่ตั้งใจเมื่อเคยเกิดเป็นนก พร้อมทั้งประทานข้อปฏิบัติว่าอะไรทำให้พระองค์พอพระทัยหรือกริ้ว โดยเน้นคำเตือนหนักแน่นไม่ให้กล่าวร้ายไวษณพ และให้บูชาพระวาสุเทวะทุกวัน