Adhyaya 17

วยาสเล่าแก่ไชมินีว่า “หริ-ภักติ” เป็นเครื่องชำระสูงสุด โดยเฉพาะ ณ ปุรุโษตตม-กษेत्र เมืองที่เกศวะประทับอยู่ เรื่องกล่าวถึงภัทรตนุ พราหมณ์ผู้ตกอยู่ในกามคุณ ละเลยหน้าที่ตามพระเวท ถึงกับคิดจะไปหาหญิงคณิกาในวันศราทธะ ครั้นสติกลับคืนก็เกิดความสะเทือนใจ ละอาย และสำนึกผิดอย่างจริงจัง เขาเข้าเฝ้าบูชาฤๅษีมารกัณเฑยะก่อน แล้วได้รับคำสอนจากครูฤๅษีทานตะถึงแนวทางกริยาโยคะอย่างเป็นรูปธรรม ได้แก่ การละเว้นความชั่วด้วยศีลธรรม การรับใช้เทวสถาน การประกอบปัญจมหายัญญะ การสวดมนต์ภาวนา และการสาธยายพระนามวิษณุ ๑๐๘ นามพร้อมวินิโยคะและสมาธิที่กำหนด เมื่อบำเพ็ญภักติห้าวัน พระหริทรงปรากฏ รับสโตตรและการสารภาพบาปเพื่อการชดใช้ ประทานพรให้มีภักติมั่นคงข้ามภพชาติ และทรงผูกไมตรีกับเขา ต่อมาทานตะก็ได้ทัศนะเช่นกัน และบทนี้ลงท้ายด้วยการสรรเสริญความประเสริฐของการเกิดเป็นมนุษย์และแผ่นดินภารตะว่าเป็นแดนอันหาได้ยาก ที่การบูชานำไปสู่โมกษะ