Adhyaya 16

อัธยายนี้สอนว่า “ภักติ” ต่อพระหริ (พระวิษณุ) เป็นเกณฑ์แห่งความสูงส่งที่แท้จริง มิใช่ชาติกำเนิด วงศ์ตระกูล หรือความชำนาญพิธีกรรม จึงกล่าวว่า พราหมณ์ผู้ไร้ภักติยังต่ำกว่าผู้ถูกนับว่าเป็นคนนอกวรรณะ แต่มีใจภักดี เพราะภักติคือความประเสริฐทางจิตวิญญาณ ต่อมามีเรื่องในยุคทวาปรเกี่ยวกับจักรีกา ผู้ศรัทธาชาวศพร (Śabara) เขานำผลไม้มาถวายพระวิษณุด้วยใจบริสุทธิ์ แต่เพราะไม่รู้กฎความบริสุทธิ์จึงชิมก่อน แล้วจึงตั้งใจจะถวายแด่มุราริ ผลไม้กลับติดคอ เขากังวลว่าถวายไม่ได้จึงถึงกับทำร้ายตนเองด้วยความร้อนใจ พระศรีภควานวิษณุเสด็จปรากฏ ตรัสยกย่องว่าภักติของเขาหาใครเสมอไม่ ทรงรักษาเขาด้วยการสัมผัส และทรงรับคำสรรเสริญ จักรีกาไม่ขอพรทางโลก ขอเพียงจิตมั่นคงในพระผู้เป็นเจ้า และท้ายที่สุดได้บรรลุโมกษะ บทสรุปคือ พระวิษณุพอพระทัยด้วยภักติเท่านั้น มิใช่ด้วยทรัพย์ บทสวด ตบะ หรือการภาวนา (ชปะ)