Adhyaya 15

อธยายนี้เริ่มด้วยหลักไวษณวะว่า สรรพจักรวาลและเทพทั้งปวงล้วนเป็นส่วนแห่งพระวิษณุ และการระลึกถึงพระนามของพระหริอย่างสม่ำเสมอ ย่อมชำระบาปได้โดยไม่จำกัดกาลเวลา ต่อมามีเรื่องสอนใจ: นางคณิกาได้เลี้ยงนกแก้วที่ฝึกให้กล่าวคำว่า “ราม” เมื่อพระนามนั้นถูกเปล่งออก ทั้งนกแก้วและนางคณิกาก็ได้รับความบริสุทธิ์ ครั้นถึงคราวตาย ยมทูตมาจะจับตัวไป แต่ถูกวิษณุทูตขัดขวาง เกิดการปะทะ และยมทูตพ่ายแพ้ ท้ายที่สุดพระยมมีบัญชาแน่นอนว่า ผู้ใดระลึกหรือเอ่ยนาม ราม โควินทะ เกศวะ หริ วิษณุ นารายณะ เป็นต้น—โดยเฉพาะผู้ถืออุโบสถเอกาทศี และผู้มีน้ำล้างพระบาทพระวิษณุ (วิษณุปาทชล)—ย่อมไม่อยู่ในอำนาจลงทัณฑ์ของยมทูต บทสรุปยกย่อง “รามนาม” ว่ายิ่งใหญ่เหนือมนตร์ ใช้ได้ผลในพิธีกรรม การเดินทาง ความหวาดกลัว และยามใกล้มรณา