Adhyaya 14

บท PP.7.14 สอนว่าในเดือนมารคศีรษะ ควรบูชาแบบไวษณพแด่พระวิษณุผู้ไม่เสื่อมสูญพร้อมพระมหาลักษมี แต่การบูชาจะเกิดผลได้ต้องอยู่ในสถานที่และสังคมที่เหมาะสมเท่านั้น จึงห้ามบูชาในแผ่นดินไม่บริสุทธิ์ สถานที่สกปรกเหม็น บ้านของผู้เสื่อมจากธรรม ใกล้พวกนอกศาสนาหรือผู้ทำบาปหนัก และในบรรยากาศที่มีการร้องไห้ ทะเลาะ เยาะเย้ย โลภ หรือหมกมุ่นกับการรับของกำนัล จากนั้นเน้น “จิต” เป็นหัวใจของพิธีกรรม: ความคดโกงและความฟุ้งซ่านทำให้การบูชาไร้ผล การกระทำทั้งปวงขึ้นอยู่กับใจ หากใจไม่ผ่องใส แม้บำเพ็ญตบะยาวนานก็ไม่เกิดผล จึงแนะนำให้มีภักติแน่วแน่ หลีกเลี่ยงถ้อยคำที่รบกวนสมาธิ และเชื่อมั่นว่าแม้เครื่องสักการะอย่างง่าย เช่น ดอกไม้และของสด ก็เป็นที่รับของพระผู้เป็นเจ้า ตอนท้ายกล่าวถึงเครื่องบูชาตามกาล: น้ำอ้อย อาหารจากอ้อย ข้าวกับนมหรือโยเกิร์ต/นมเปรี้ยว ผ้าใหม่ รวมทั้งทาน (ดานะ) และศิลปะในเทวสถาน—สังข์ ระฆัง ดนตรี การรำ และการขับร้อง—พร้อมผลบุญที่นำไปสู่พระวิษณุโลกและท้ายที่สุดคือโมกษะ (ความหลุดพ้น)