Adhyaya 12

PP.7.12 เริ่มด้วยข้อปฏิบัติไวษณพในเดือนผาลคุณะ กำชับให้บูชาพระศรีกฤษณะทุกวัน และแจกแจงการถวายกับการอภิเษกที่เป็นกุศล เช่น อาบด้วยเนยใส ถวายขนมหวาน น้ำตาล ผลไม้ โดยผูกผลบุญไว้กับการได้ไปวิษณุโลก เสวยสุขสวรรค์ยาวนาน และท้ายที่สุดถึงโมกษะ ต่อมาขยายสู่วัตรในเดือนไจตระและไวศาขะ ได้แก่ อภิเษกด้วยน้ำผึ้ง บูชาดอกไม้ สำรวมอาหาร อาบน้ำพิธี และการให้ทานรวมถึงทานน้ำซึ่งให้บุญไม่เสื่อมสูญ แก่นคำสอนอยู่ที่ต้นอัศวัตถะ (ต้นโพธิ์/ปิปปละ) ว่าเป็นที่ประทับอันมีรูปของพระวิษณุ การบูชาและปกปักรักษาให้บุญสูงสุด แต่การตัดหรือยอมให้ตัดเป็นบาปหนักยิ่ง มีนิทานในยุคเตรตาเกี่ยวกับพราหมณ์ผู้ภักดีชื่อธนัญชัย ผู้เผลอตีต้นอัศวัตถะด้วยความไม่รู้ พระวิษณุทรงปรากฏจากต้นนั้น ทรงให้อภัย ประทานพร และสถาปนาการบูชาต้นอัศวัตถะเป็นหนทางกริยาโยคะเพื่อความเป็นสิริมงคลและโมกษะ