Adhyaya 10

บทนี้เริ่มด้วยไชมินีทูลถามพระวยาสถึงผลแห่งการบูชาพระวิษณุ จากนั้นคำสอนหันไปสู่ระเบียบพิธีในเดือนมาฆะ: งดเนื้อและงดกาม, อาบน้ำยามเช้า, รับประทานอย่างเรียบง่าย, นุ่งห่มผ้าขาว, ปฏิบัติปัญจมหายัญญะ และพิธีอรจนาอย่างละเอียด—สรงองค์พระด้วยน้ำอุ่นพอประมาณ, ทาด้วยจันทน์, ชำระภาชนะให้บริสุทธิ์, ถวายผ้า, ก่อไฟไร้ควันเพื่อคลายความหนาว, และทำอภิษเษกพิเศษด้วยน้ำนมหรือน้ำมะพร้าว กล่าวสรรเสริญวันติติสำคัญ เช่น ปัญจมีและเอกาทศี รวมทั้งการถวายของประจำวันอย่างปายาสะ พร้อมย้ำว่ากรรมในเดือนมาฆะให้บุญกุศล “ไม่เสื่อมสูญ” ต่อมามีเรื่องสอนใจของพระราชาสุวรรณะ ผู้มีบาปหนัก แต่เพราะบังเอิญถวายดอกจำปาและเปล่งวาจา “โอม นโม นารายณายะ” จึงถูกบริวารพระวิษณุช่วยพ้นจากทูตยม และได้รับการต้อนรับจากพระนารายณ์ แสดงอานุภาพแห่งนามศักดิ์สิทธิ์และการถวายดอกไม้ที่นำสู่ความรอดได้