Adhyaya 1

บทนี้เริ่มด้วยคาถามงคลาจรณ์ สรรเสริญพระวิษณุ (รวมทั้งปางวราหะ) และสรรเสริญพระวยาสะพร้อมพระลักษมี จากนั้นตั้งกรอบเหตุการณ์ ณ ป่าไนมิษารัณยะ ที่เหล่าฤๅษีประชุมกันและถวายความเคารพต่อท่านสุตะ ศิษย์ของพระวยาสะ ท่านเศานกะทูลถามว่า ในกาลียุคซึ่งศีลธรรมเสื่อม อายุสั้น ความยากจนแพร่หลาย และกำลังในการสั่งสมบุญลดน้อยลง จะบังเกิดภักติและความเกื้อกูลแท้จริงได้อย่างไร คำสอนย้ำถึงน้ำหนักทางธรรมของการให้โอวาท—ผู้สอนมีส่วนในบุญและบาปของผู้รับคำสอน ครูผู้เมตตาถูกยกย่องประหนึ่งพระเกศวะ และผู้ขัดขวางหรือเยาะเย้ยการเล่าเรื่องไวษณพและหริกถาถูกตำหนิ ท่านสุตะจึงนำเข้าสู่สายคำบอกเล่าที่มีอำนาจรับรองว่า จะเล่าถ้อยคำที่พระวยาสะตรัสแก่ไชมินิ ว่าด้วยเหตุใดโมกษะจึงเข้าถึงได้ในกาลียุค โดยยกย่องหริกถาเป็นแก่นแห่งกริยาโยคะและเป็นสิ่งทำลายบาป