Matsya Purana — The Tale of Brahmadatta: Past-life Memory, Shloka 2
*सूत उवाच तस्मिन्नेव पुरे जातास् ते च चक्राह्वयास्तदा वृद्धद्विजस्य दायादा विप्रा जातिस्मराः पुरा //
*sūta uvāca tasminneva pure jātās te ca cakrāhvayāstadā vṛddhadvijasya dāyādā viprā jātismarāḥ purā //
สูตกล่าวว่า “ในนครนั้นเอง ณ กาลนั้น ได้มีพราหมณ์ผู้มีนามว่า ‘จักราหวยะ’ ถือกำเนิด เป็นทายาทของพราหมณ์ชรา และเป็นผู้ระลึกชาติได้ (ชาติสฺมร) มาตั้งแต่ก่อน”
FAQs
This verse does not describe Pralaya directly; it records a genealogical detail—Brahmins born in a particular city—highlighting continuity of lineages rather than cosmic dissolution.
Indirectly, it supports the Purāṇic ideal of preserving lineage, inheritance (dāyāda), and social-ritual continuity—concerns central to householders and to kings who protect learned Brahmins and maintain civic order.
No explicit Vāstu or temple-building rule appears here; the only ritual-cultural marker is the identification of a Brahmin lineage (viprāḥ) and their extraordinary trait of jātismaratva (memory of past births), which can imply heightened ritual authority.