तस्मिन्महति राज्यस्थे तारके दैत्यनन्दने ऋतवो मूर्तिमन्तश्च स्वकालगुणबृंहिताः //
tasminmahati rājyasthe tārake daityanandane ṛtavo mūrtimantaśca svakālaguṇabṛṃhitāḥ //
ในราชอาณาเขตกว้างใหญ่ที่ตารกะ ผู้เป็นที่ชื่นชมของเหล่าไทตยะปกครองนั้น ฤดูกาลทั้งหลายก็ประหนึ่งมีรูปกาย ปรากฏเด่นชัดด้วยคุณลักษณะประจำกาลของตนเอง
It does not directly describe Pralaya; it emphasizes kāla (time) and ṛtus (seasons) as powerful, almost personified forces—suggesting a cosmic order where time’s qualities govern manifestation.
By portraying a realm where seasonal qualities fully manifest, it implies that prosperity and order in a kingdom align with proper rhythms of time—an indirect reminder that rulers should uphold dharma so society harmonizes with natural cycles.
No explicit Vāstu or ritual rule is stated, but the idea of aligning actions with seasonal qualities supports common Purāṇic practice: scheduling construction, consecrations, and rites according to ṛtu and kāla suitability.