ततः प्रभाते विमले संजाते ऽथ शतं गवाम् ब्राह्मणेभ्यः प्रदातव्यम् अष्टषष्टिश्च वा पुनः पञ्चाशद्वाथ षट्त्रिंशत् पञ्चविंशतिरप्यथ //
tataḥ prabhāte vimale saṃjāte 'tha śataṃ gavām brāhmaṇebhyaḥ pradātavyam aṣṭaṣaṣṭiśca vā punaḥ pañcāśadvātha ṣaṭtriṃśat pañcaviṃśatirapyatha //
ครั้นเมื่อรุ่งอรุณอันบริสุทธิ์บังเกิดแล้ว พึงถวายโคแก่พราหมณ์—หนึ่งร้อย หรือหกสิบแปด หรือห้าสิบ หรือสามสิบหก หรือแม้ยี่สิบห้าตัว
This verse does not discuss Pralaya; it focuses on dharma in the form of go-dāna (donation of cows) performed at an auspicious time (a pure morning) to generate religious merit.
It presents a practical dharmic duty: supporting Brāhmaṇas through regulated charity. For kings and householders, such prescribed gifts (with clear quantities) are a standard Purāṇic method to accrue merit and uphold social-religious order.
The significance is ritual rather than architectural: the verse specifies timing (at dawn) and enumerates acceptable gift-quantities (100/68/50/36/25 cows), indicating graded options within a dāna-vidhi framework.