उशीनरस्य पुत्रास्तु तासु जाताः कुलोद्वहाः तपसा ते तु महता जाता वृद्धस्य धार्मिकाः //
uśīnarasya putrāstu tāsu jātāḥ kulodvahāḥ tapasā te tu mahatā jātā vṛddhasya dhārmikāḥ //
จากมเหสีเหล่านั้น โอรสของอุศีนระผู้เป็นผู้สืบสกุลได้ประสูติขึ้น ด้วยตบะอันยิ่งใหญ่ พวกพระองค์เป็นที่รู้จักว่าเป็นบุตรผู้ทรงธรรมของบรรพชนผู้ชรา
This verse does not discuss pralaya; it focuses on dynastic continuity—how righteous heirs arise in a royal lineage through tapas and dharma.
It frames ideal rulership and household continuity as grounded in dharma and disciplined living (tapas), implying that legitimate heirs and stable kingdoms arise from ethical restraint and religious merit.
No Vāstu or temple-ritual rule is stated here; the ritual emphasis is indirect—tapas (austerity) is presented as a source of moral and spiritual authority in a lineage.