कलिकलुषविदारिणीमनन्ताम् इति कथयिष्यति यादवेन्द्रसूनुः अपि नरकगतान्पितॄन् अशेषान् अलमुद्धर्तुमिहैव यः करोति //
kalikaluṣavidāriṇīmanantām iti kathayiṣyati yādavendrasūnuḥ api narakagatānpitṝn aśeṣān alamuddhartumihaiva yaḥ karoti //
ผู้ใดในที่นี้และบัดนี้ทำให้มีการประกาศสรรเสริญว่า “พระนาง/สิ่งนี้คืออนันตา ผู้ฉีกทำลายมลทินแห่งกาลี” ตามถ้อยคำของโอรสแห่งเจ้าแห่งยาทวะ ผู้นั้นย่อมสามารถกู้พ้นบรรพชนทั้งปวงที่ตกนรกได้โดยไม่เหลือเศษ.
This verse is not about cosmological pralaya; it teaches a Kali-yuga remedy: proclaiming/reciting a praise described as “the endless destroyer of Kali’s defilement,” which yields liberative merit even for ancestors in naraka.
It frames a practical dharmic duty: sustaining family welfare through spiritual acts—recitation/proclamation of sacred praise for purification in Kali-yuga and for pitṛ-uplift, aligning with household śraddhā-oriented obligations and royal patronage of dharma.
No Vāstu or temple-building rule appears directly; the ritual takeaway is phalaśruti-style: stotra/śravaṇa-kīrtana (devotional proclamation) is presented as potent enough to purify Kali’s taint and redeem ancestors.