Shloka 5
द्रौपद्याः सैरन्ध्रीवेषधारणं सुदेष्णासंवादश्च | Draupadī assumes the Sairandhrī guise and dialogues with Sudeshnā
दृष्टवैव चैनं तु विचारयाम्यहं गन्धर्वराजो यदि वा पुरंदर: । जानीत को<यं मम दर्शने स्थितो यदीप्सितं तल्लभतां च मा चिरम्,“इसे देखकर ही मैं सोचने लगा हूँ कि यह गन्धर्वराज हैं या देवराज इन्द्र? मेरी दृष्टिके सामने खड़ा हुआ यह युवक कौन है, इसका पता लगाओ और यह जो कुछ पाना चाहता हो, वह सब इसे मिल जाना चाहिये; इसमें विलम्ब नहीं होना चाहिये”
dṛṣṭvaiva cainaṃ tu vicārayāmy ahaṃ gandharvarājo yadi vā purandaraḥ | jānīta ko 'yaṃ mama darśane sthito yad īpsitaṃ tal labhatāṃ ca mā ciram ||
“เพียงเห็นเขา เราก็ครุ่นคิดทันทีว่า ‘นี่คือราชาแห่งคนธรรพ์ หรือเป็นปุรันทร (อินทร์) เองกันแน่?’ จงสืบให้รู้ว่าเยาวชนผู้นี้ยืนอยู่ต่อหน้าเราคือผู้ใด และสิ่งใดที่เขาปรารถนา ก็จงให้เขาได้โดยไม่ชักช้า”
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights discernment joined with prompt benevolence: when confronted with an extraordinary person, one should investigate respectfully, yet ensure that rightful wishes are fulfilled without needless delay—an ethic of honoring merit and acting swiftly in generosity.
The speaker describes someone seeing a remarkable youth and immediately suspecting he may be a celestial being—either the Gandharva-king or Indra. He orders others to identify the youth and to grant him whatever he desires at once.