Shloka 13
द्रौपद्याः सैरन्ध्रीवेषधारणं सुदेष्णासंवादश्च | Draupadī assumes the Sairandhrī guise and dialogues with Sudeshnā
वैशम्पायन उवाच तथा स भीमो विहितो महानसे विराटराज्ञों दयितो5भवद्ू दृढम् | उवास राज्ये न च तं पृथग् जनो बुबोध तत्रानुचराश्ष केचन,वैशम्पायनजी कहते हैं--जनमेजय! इस प्रकार भीमसेन पाकशालामें नियुक्त हो राजा विराटके अत्यन्त प्रिय व्यक्ति होकर रहने लगे। उस राज्यके किसी भी मनुष्यने उनका रहस्य नहीं जाना और न उस पाकशालाके कोई सेवक ही उन्हें पहचान सके
Vaiśampāyana uvāca: tathā sa bhīmo vihito mahānase virāṭarājño dayito 'bhavad dṛḍham | uvāsa rājye na ca taṃ pṛthag jano bubodha tatrānucarāś ca kecit ||
ไวศัมปายนะกล่าวว่า “ดังนั้น ภีมะเมื่อได้รับแต่งตั้งให้อยู่ในห้องเครื่องหลวง ก็กลายเป็นผู้เป็นที่รักยิ่งของพระเจ้าวิราฏอย่างมั่นคง แต่ในแว่นแคว้นนั้นไม่มีผู้ใดจำแนกเขาออกจากอัตลักษณ์ที่แฝงไว้ได้ แม้บรรดาผู้ติดตามบางคนที่นั่นก็ยังไม่รู้ว่าเขาเป็นผู้ใดโดยแท้จริง”
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights disciplined concealment and humble service as forms of dharma: even a mighty warrior like Bhīma accepts a low-profile duty, restrains his identity, and protects a larger vow and mission without seeking recognition.
During the Pāṇḍavas’ incognito year, Bhīma is assigned to the royal kitchen in Virāṭa’s court. He becomes dear to the king, yet neither the general populace nor even some attendants realize his true identity.