Shloka 20
इस प्रकार अच्छे घोड़ोंसे जुते हुए सुवर्णमालामण्डित तीस हजार रथ भी उस समय इनका अनुसरण करते थे ।।
enaṃ aṣṭaśatāḥ sūtāḥ sumṛṣṭa-maṇi-kuṇḍalāḥ | abruvan māgadhaiḥ sārdhaṃ purā śakram ivarṣayaḥ ||
ดุจดังฤๅษีโบราณเคยสรรเสริญพระอินทร์ ฉันใด ในกาลนั้นเหล่าสูตะและมาคธะจำนวนแปดร้อย ผู้สวมต่างหูดุจแก้วมณีขัดเงา ก็ร่วมกันขับบทสรรเสริญแบบมาคธี ประกาศคุณความดีของวีรบุรุษนั้นด้วยเสียงกึกก้อง ขณะเขาเคลื่อนหน้าไปท่ามกลางความโอ่อ่าแห่งราชอำนาจและบริวาร
अर्जुन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how public acclaim and royal pageantry are constructed through skilled praise-singers (Sūtas and Māgadhas). Ethically, it suggests that fame and authority are reinforced by social recognition, and it invites discernment between genuine virtue and the outward machinery of glorification.
Arjuna describes a grand royal procession: eight hundred professional bards, adorned with polished jewel-like earrings, accompany and loudly proclaim the hero’s qualities—likened to the way ancient sages praised Indra (Śakra).