वैशम्पायन उवाच ततो विराटो नृपति: सम्प्रहृष्टतनुरुह:,वैशम्पायनजी कहते हैं--जनमेजय! अपने अमित-पराक्रमी कुमारकी विजयका समाचार सुनकर राजा विराट बड़े प्रसन्न हुए। उनके शरीरमें रोमांच हो आया। उन्होंने वस्त्र और आशभूषणोंसे उन दूतोंका सत्कार किया और मन्त्रीको आज्ञा दी--
Vaiśampāyana uvāca | tato virāṭo nṛpatiḥ samprahṛṣṭa-tanūruhaḥ | janamejaya! svasyāmita-parākramiṇaḥ kumārasya vijaya-samācāraṃ śrutvā sa mahān prahṛṣṭo ’bhavat | tasya gātreṣu romāñco ’bhavat | sa dūtān vastrābharaṇaiḥ satkṛtvā mantriṇaṃ samādiśat |
ไวศัมปายนะกล่าวว่า—ครั้งนั้นพระราชาวิราฏ เมื่อทรงสดับข่าวชัยชนะของพระโอรสผู้มีเดชานุภาพหาประมาณมิได้ ก็ทรงปีติยินดีจนขนพองสยองเกล้า ครั้นทรงปลาบปลื้มแล้ว จึงพระราชทานผ้าและเครื่องประดับแก่ทูตเพื่อเป็นเกียรติ แล้วมีพระบัญชาแก่เสนาบดี
वैशम्पायन उवाच
A ruler should respond to success with disciplined joy: acknowledge merit, reward loyal service (the messengers), and immediately translate good news into orderly administrative action through trusted ministers.
After hearing that his son has achieved victory, King Virāṭa becomes ecstatic (hairs standing on end), honors the messengers with gifts, and then commands his minister—preparing the court’s next steps in response to the victory report.