Shloka 13
Virāṭa-parva Adhyāya 23: Report of the Slain Sūtaputras, Royal Orders, and Sairandhrī’s Return
येषां ज्यातलनिर्घोषो विस्फूर्जितमिवाशने: । व्यश्रूयत महायुद्धे भीमघोषस्तरस्विनाम्,जिन वेगवान् गन्धर्वोंके धनुषोंकी प्रत्यंचाका भीषण शब्द वज्राघातके समान सुनायी देता है तथा जिनके रथोंकी घर्घराहटकी आवाज भी बड़े जोरसे उठती और दूरतक फैलती है, वे मेरी आर्त वाणी सुनें और समझें। ये सुतपुत्र मुझे श्मशानमें ले जा रहे हैं
yeṣāṃ jyātalanirghoṣo visphūrjitam ivāśaneḥ | vyaśrūyata mahāyuddhe bhīmaghoṣas tarasvinām ||
ในมหาสงคราม เสียงคำรามอันน่าสะพรึงของนักรบผู้เกรียงไกรเหล่านั้นดังขึ้น—ดุจเสียงสะบัดของสายธนู และดุจเสียงระเบิดกึกก้องแห่งวัชระของพระอินทร์ ขอให้พวกเขาได้ยินและเข้าใจถ้อยคำอันร้าวรานของข้า: บุตรแห่งสารถีเหล่านี้กำลังพาข้าไปยังป่าช้า
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse primarily heightens the moral and emotional stakes through vivid battle-sound imagery: power and martial noise are contrasted with a vulnerable human cry. It implicitly warns that sheer force and intimidation can be turned toward unjust ends, and that one should heed a distressed appeal rather than be carried away by violent momentum.
The narrator describes how the fearsome sounds of warriors—bowstrings snapping and thunder-like roars—were heard in a great conflict. In that atmosphere, a speaker (in distress) calls out for attention, saying that ‘sons of a sūta’ are taking him away to the cremation-ground, indicating imminent danger and a plea for intervention.