Shloka 16
Bhīma–Draupadī Saṃvāda on Restraint, Protection, and the Kīcaka Threat
Virāṭa-parva, Adhyāya 20
पाण्डुनन्दन! देखो, मेरे शरीरकी कान्ति कैसी फीकी पड़ गयी है! यहाँ नगरमें मेरी जो अवस्था है, वह उन दिनों अत्यन्त दुःखपूर्ण वनवासके समय भी नहीं थी,त्वमेव भीम जानीषे यन्मे पार्थ सुखं पुरा । साहं दासीत्वमापन्ना न शान्तिमवशा लभे भीमसेन! तुम्हीं जानते हो, पहले मुझे कितना सुख था। यहाँ आकर जबसे मैं दासीभावको प्राप्त हुई हूँ, तभीसे परतन्त्र होनेके कारण मुझे तनिक भी शान्ति नहीं मिलती है। इसे मैं दैवकी ही लीला मानती हूँ। जहाँ प्रचण्ड धनुष धारण करनेवाले महाबाहु अर्जुन भी राखसे ढकी हुई अग्निकी भाँति रनिवासमें छिपकर रहते हैं
tvam eva bhīma jānīṣe yan me pārtha sukhaṃ purā | sāhaṃ dāsītvam āpannā na śāntim avaśā labhe ||
ภีมเสนะ เจ้าเท่านั้นรู้ว่าแต่ก่อนเรามีความสุขเพียงใด บัดนี้ตั้งแต่มาถึงที่นี่และตกอยู่ในสภาพนางรับใช้ ด้วยความต้องพึ่งพาผู้อื่นเรามิได้ความสงบแม้แต่น้อย เราถือว่านี่เป็นเพียงลีลาของโชคชะตา—ถึงแม้อรชุนผู้แขนใหญ่ ผู้ทรงคันศรอันเกรี้ยวกราด ก็ยังต้องซ่อนอยู่ในเขตฝ่ายในดุจไฟที่ถูกเถ้าถ่านปกคลุม
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the ethical and psychological burden of forced dependence: loss of autonomy brings inner unrest even more than physical hardship. It also teaches endurance under fate (daiva) and the idea that true strength can remain concealed—like fire under ash—until the right time for dharmic action.
During the Pandavas’ incognito year in King Virāṭa’s realm, Draupadī (serving as a maid) laments to Bhīma that she has lost peace due to servitude and vulnerability. She points to the extremity of their concealment: even Arjuna, the great archer, must stay hidden in the inner apartments, his power temporarily veiled.