Shloka 45
Adhyāya 14: Sudēṣṇā Sends Sairandhrī to Kīcaka’s House (सुदेष्णा–सैरन्ध्री–कीचक संवादः)
मया दत्तमिदं राज्यं स्वामिन्यसि शुभानने । भजस्व मां वरारोहे भुड्क्ष्व भोगाननुत्तमान्,'शुभानने! मैंने यह सम्पूर्ण राज्य तुम्हें अर्पित कर दिया। अब तुम्हीं इसकी स्वामिनी हो। वरारोहे! मुझे अपना लो और मेरे साथ उत्तमोत्तम भोगोंका उपभोग करो”
mayā dattam idaṃ rājyaṃ svāminy asi śubhānane | bhajasva māṃ varārohe bhuṅkṣva bhogān anuttamān ||
ไวศัมปายนะกล่าวว่า “โอ สตรีผู้มีพักตร์งาม ข้าได้มอบราชอาณาจักรนี้แก่เจ้าแล้ว บัดนี้เจ้าคือผู้เป็นนายเหนือมัน โอ สตรีผู้สูงศักดิ์ จงรับข้าไว้ และเสพสุขอันประเสริฐยิ่งร่วมกับข้าเถิด”
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how political power and material prosperity can be used as persuasive tools in personal relationships. Ethically, it invites reflection on the difference between rightful generosity and coercive inducement—offering sovereignty and pleasures to secure acceptance.
In Vaiśampāyana’s narration, a man addresses a woman with flattering epithets, declares that he has handed over the kingdom to her as its sovereign, and urges her to accept him and enjoy unsurpassed royal pleasures with him.