Shloka 15
Virāṭa-parva Adhyāya 13 — Kīcaka’s Proposition and Draupadī’s Dharmic Refusal
तत्र मल््ला: समापेतुर्दिग्भ्यो राजन् सहस्रश: । समाजे ब्रह्मणो राजन् यथा पशुपतेरिव,तदनन्तर चौथा महीना प्रारम्भ होनेपर मत्स्यदेशमें ब्रह्माजीकी पूजाका महान् उत्सव मनाया जाने लगा। इसमें बड़ा समारोह होता था। मत्स्यदेशके लोगोंको यह बहुत प्रिय था। जनमेजय! उस समय विराटनगरमें चारों दिशाओंसे हजारों कुश्ती लड़नेवाले मल्ल जुटने लगे। इसी अवसरपर ब्रह्माजी और भगवान् शंकरकी सभाके समान उस राजधानीमें लोगोंका जमाव होता था
tatra mallāḥ samāpetur digbhyo rājan sahasraśaḥ | samāje brahmaṇo rājan yathā paśupater iva ||
แล้วต่อมา ข้าแต่มหาราช เหล่านักมวยปล้ำหลายพันก็หลั่งไหลมาจากทุกทิศมารวมกัน ณ ที่นั้น ข้าแต่มหาราช ในที่ชุมนุมนั้น ความเนืองแน่นในนครประหนึ่งสภาแห่งพระพรหม และประหนึ่งสภาแห่งปศุปติ (พระศิวะ)
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how collective religious celebration and civic gatherings can unify society—drawing people from all directions—while also reminding that royal cities, like divine assemblies, become centers where order, devotion, and public life converge.
During a major festival in the Matsya capital (Virāṭanagara), thousands of wrestlers arrive from every region. The city becomes densely crowded, and the narrator compares the scene to the majestic assemblies of Brahmā and Śiva (Paśupati).