Shloka 2
परांश्व निर्गुणान् मनन््ये न च धर्मगतानपि । ते च लोमश लोकेऊस्मिन्नृध्यन्ते केन हेतुना,इसके सिवा, दुर्योधनादि शत्रुओंको सात्त्विक गुणोंसे रहित समझता हूँ। साथ ही यह भी जानता हूँ कि वे धर्म-परायण नहीं हैं तो भी वे इस लोकमें उत्तरोत्तर समृद्धिशाली होते जा रहे हैं, इसका क्या कारण है?
parāṁś ca nirguṇān manye na ca dharmagatān api | te ca lomaśa loke 'sminn ṛddhyante kena hetunā ||
ยิ่งกว่านั้น ข้ายังเห็นว่าคนเหล่านั้นไร้คุณงามความดี และรู้ว่ามิได้ตั้งมั่นในธรรม แต่กระนั้น โอ้โลมศะ ในโลกนี้พวกเขากลับรุ่งเรืองยิ่งขึ้นเรื่อยไป—เหตุใดจึงเป็นเช่นนั้น?
युधिछिर उवाच
Educational Q&A
The verse frames a classic dharma-problem: visible worldly success does not always correlate with virtue. It invites reflection on deeper causality—past karma, time, policy, and the delayed fruition of actions—rather than assuming immediate moral accounting.
During the forest exile, Yudhiṣṭhira addresses the sage Lomaśa, expressing distress that his adversaries—whom he deems lacking virtue and dharma—are nonetheless growing in power and prosperity, and he asks for the cause.