Shloka 21
प्रवृणीष्वापरं सौम्य वरमिष्टं ददानि ते । न तृप्यामि नरश्रेष्ठ प्रयच्छन् वै वरांस्तथा
pravṛṇīṣvāparaṃ saumya varam iṣṭaṃ dadāni te | na tṛpyāmi naraśreṣṭha prayacchan vai varāṃs tathā ||
ไวศัมปายนะกล่าวว่า “โอ้ผู้มีใจอ่อนโยน จงเลือกพรที่ปรารถนาอีกประการหนึ่ง เราจักประทานให้แก่เจ้า โอ้ยอดแห่งมนุษย์ แม้เราจะประทานพรเช่นนี้แล้ว ใจก็มิได้อิ่มเอม”
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the dharmic ideal of generosity: a giver who delights in giving and remains unsated by beneficence. It frames boon-giving not as a transaction but as an overflowing commitment to благow and honor the worthy.
The speaker (Vaiśampāyana, in the epic’s framing narration) reports a moment where a benefactor urges the recipient to ask for an additional desired boon, declaring that even after granting boons, he still does not feel satisfied—emphasizing eagerness to bestow further favor.