Shloka 19
कुन्त्युवाच यद्येतदमृतादस्ति कुण्डले वर्म चोत्तमम् । मम पुत्रस्य यं वै त्वं मत्त उत्पादयिष्यसि,कुन्ती बोली--प्रभो! आप मेरे गर्भसे जिसको जन्म देंगे, उस मेरे पुत्रके कुण्डल और कवच यदि अमृतसे उत्पन्न हुए होंगे; तो भगवन्! आपने जैसा कहा है, उसी रूपमें मेरा आपके साथ समागम हो। आपका वह पुत्र आपके ही समान वीर्य, रूप, धैर्य, ओज तथा धर्मसे युक्त होना चाहिये
kunty uvāca yady etad amṛtād asti kuṇḍale varma cottamam | mama putrasya yaṃ vai tvaṃ matta utpādayiṣyasi |
กุนตีทูลว่า “ข้าแต่พระผู้เป็นเจ้า หากกุณฑลและเกราะอันประเสริฐของบุตรที่พระองค์จะบังเกิดในครรภ์ข้าพเจ้านั้น เป็นอมฤตโดยแท้แล้ว ข้าแต่ภควาน ขอให้การร่วมสังวาสกับพระองค์เป็นไปตามที่พระองค์ตรัส และขอให้บุตรนั้นมีดังพระองค์เอง คือมีวีรยภาพ รูปโฉม ความมั่นคง พลังอำนาจ และตั้งมั่นในธรรม”
सूर्य उवाच
Educational Q&A
The passage highlights the ethical tension between divine destiny and human propriety: Kuntī seeks assurance and conditions—especially the extraordinary signs (armor and earrings) and the child’s virtues—before consenting, emphasizing righteousness (dharma) and the ideal qualities expected of a divinely fathered hero.
In the account of Karṇa’s origin, Kuntī addresses Sūrya: she acknowledges the promised divine tokens (earrings and armor) for the son to be born from her and agrees to the union as stipulated, while praying that the child resemble Sūrya in valor, beauty, fortitude, energy, and dharma.