Shloka 15
Draupadī’s Lament and Theodicy: Dharma, Dice, and Īśvara’s Governance (Āraṇyaka-parva 31)
अतो नाहसि कल्याणि धातारं धर्ममेव च | राज्ञि मूढेन मनसा क्षेप्तुं शड्कितुमेव च,अतः कल्याणमयी महारानी द्रौपदी! तुम्हें मूर्खतायुक्त मनके द्वारा ईश्वर और धर्मपर आक्षेप एवं आशंका नहीं करनी चाहिये
ato nāhasi kalyāṇi dhātāraṃ dharmam eva ca | rājñi mūḍhena manasā kṣeptuṃ śaṅkitum eva ca ||
เพราะฉะนั้น โอ้สตรีผู้เป็นมงคล อย่าได้—ด้วยจิตที่หลงผิด—กล่าวโทษต่อผู้กำหนดชะตา (พระผู้เป็นเจ้า) หรือธรรมะ และอย่าได้แม้แต่จะระแวงสงสัยต่อสิ่งเหล่านั้นเลย
युधिछिर उवाच
Educational Q&A
One should not, in confusion and grief, accuse God (the Ordainer) or doubt Dharma; ethical steadiness requires trust in the moral order and restraint of reactive judgment.
In the forest-exile context, Yudhiṣṭhira addresses Draupadī as queen and consoles her, warning her not to let a bewildered mind turn suffering into blame or suspicion toward the divine and Dharma.