Shloka 41
Sāvitrī–Satyavān Vivāha: Kanyāpradāna and Āśrama-Śīla (सावित्री-सत्यवान्विवाहः)
इति सा तं समाभाष्य प्रविवेशाश्रमं तत: । क्रोधात् प्रस्फुरमाणौष्ठी विधुन्वाना करौ मुहुः,रावणसे इस प्रकार कहकर सीता अपने आश्रममें प्रवेश करने लगीं। उस समय क्रोधके मारे उनके ओंठ फड़क रहे थे और वे अपने दोनों हाथोंको बार-बार हिला रही थीं
iti sā taṃ samābhāṣya praviveśāśramaṃ tataḥ | krodhāt prasphuramāṇauṣṭhī vidhunvānā karau muhuḥ ||
ครั้นนางกล่าวแก่เขาเช่นนั้นแล้ว ก็เคลื่อนกายจะเข้าไปในอาศรม แต่ด้วยโทสะริมฝีปากนางสั่นระริก และนางสะบัดมือทั้งสองซ้ำแล้วซ้ำเล่า—กิริยาภายนอกเผยให้เห็นคลื่นเดือดดาลและศักดิ์ศรีที่ถูกกระทบภายใน
मार्कण्डेय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how inner anger manifests through involuntary bodily signs, implying an ethical need for self-restraint (krodha-nigraha) and mindful speech and action even when one feels wronged.
After speaking to the man before her, Sītā turns to enter the hermitage; however, she is visibly enraged—her lips quiver and she repeatedly shakes her hands, signaling agitation as the scene transitions inward to the āśrama.