Indrajit’s Binding, Restoration by Viśalyā, and Counsel Restraining Rāvaṇa (Āraṇyaka Parva 273)
जयद्रथो5पि मन्दात्मा स्वमेव भवनं ययौ । पाण्डवाश्व वने तस्मिन् न््यवसन् काम्यके तथा,तत्पश्चात् मन्दबुद्धि जयद्रथ भी अपने घर चला गया और पाण्डवगण उस काम्यकवनमें उसी प्रकार निवास करने लगे
vaiśampāyana uvāca | jayadratho 'pi mandātmā svam eva bhavanaṃ yayau | pāṇḍavāś ca vane tasmin nyavasan kāmyake tathā ||
ไวศัมปายนะกล่าวว่า—แม้ชัยทรถ ผู้มีจิตใจต่ำทราม ก็กลับไปยังเรือนของตนเอง ครั้นแล้วเหล่าปาณฑพยังคงพำนักอยู่ในป่ากามยกะนั้นดังเดิม—มั่นคงในขันติ การข่มใจ และความสำรวม แม้ถูกกระทำอธรรมก็ตาม
वैशम्पायन उवाच
The verse contrasts ignoble conduct with steady endurance: the wrongdoer (Jayadratha, called mandātmā) withdraws to his own safety, while the Pāṇḍavas persist in disciplined exile. It underscores that unethical acts mark one’s character, whereas dharmic resilience is shown by continuing one’s rightful course without abandoning restraint.
After the preceding events involving Jayadratha and the Pāṇḍavas, the narrator states that Jayadratha departs for his home. The Pāṇḍavas, meanwhile, remain living in the same place—Kāmyaka forest—continuing their forest residence as before.