Shloka 14
Dvaītavana: Brahmaghoṣa, Rṣi-saṅgha, and Baka Dālbhyā’s Upadeśa to Yudhiṣṭhira
या त्वाहं कौशिकैरव॑स्त्रै: शुभ्रैराच्छादितं पुरा । दृष्टवत्यस्मि राजेन्द्र सा त्वां पश्यामि चीरिणम्,राजेन्द्र! जो मैं पहले आपको उज्ज्वल रेशमी वस्त्रोंसे आच्छादित देख चुकी हूँ, वही आज वल्कल-वस्त्र पहने देखती हूँ
yā tvāhaṃ kauśikair vastraiḥ śubhrair ācchāditaṃ purā | dṛṣṭavatī asmi rājendra sā tvāṃ paśyāmi cīriṇam ||
ข้าแต่ราชันผู้ยิ่งใหญ่! ครั้งก่อนข้าพเจ้าเคยเห็นท่านนุ่งห่มผ้าไหมขาวผ่องงดงาม; บัดนี้ข้าพเจ้าเห็นท่านสวมอาภรณ์จากเปลือกไม้แทน.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the impermanence of worldly status and the ethical ideal of maintaining dignity and dharma when circumstances reverse—from royal luxury to ascetic hardship.
A speaker recalls having seen the king earlier in splendid silks and now sees him in bark-cloth, emphasizing the stark change caused by exile and misfortune.