Shloka 6
'शिबिदेशके राजकुमार! मैं राजा ट्रुपदकी पुत्री हूँ। मनुष्य मुझे कृष्णाके नामसे जानते हैं। मैंने पाँचों पाण्डवोंका पतिरूपमें वरण किया है, जो खाण्डव-प्रस्थमें रहते थे। उनका नाम तुमने अवश्य सुना होगा ।। युधिष्ठिरो भीमसेनार्जुनौ च माद्रयाश्न पुत्रौ पुरुषप्रवीरौ । ते मां निवेश्येह दिशश्चतस््रो विभज्य पार्था मृगयां प्रयाता:,'युधिष्ठिर, भीमसेन, अर्जुन तथा माद्रीपुत्र नरवीर नकुल-सहदेव--ये ही मेरे पति हैं। वे सब-के-सब मुझे यहाँ रखकर हिंसक पशुओंको मारनेके लिये अलग-अलग बँटकर चारों दिशाओंमें गये हैं
yudhiṣṭhiro bhīmasenārjunau ca mādrayāḥ putrau puruṣapravīrau | te māṃ niveśyeha diśaś catasro vibhajya pārthā mṛgayāṃ prayātāḥ ||
ยุธิษฐิระ ภีมเสน และอรชุน พร้อมด้วยโอรสผู้กล้าหาญทั้งสองของมาทรี—นกุลและสหเทว—เหล่านี้คือสามีของข้าพเจ้า. พวกปารถะได้จัดให้ข้าพเจ้าอยู่ ณ ที่นี้ แล้วแบ่งกันไปทั้งสี่ทิศ ออกล่าเพื่อปราบสัตว์ร้ายอันอันตราย.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the kṣatriya ethic of protection: the Pāṇḍavas first ensure Draupadī’s safety and then undertake a risky task—hunting dangerous animals—by coordinating and dividing responsibilities, reflecting disciplined duty rather than mere sport.
Draupadī identifies her five husbands—Yudhiṣṭhira, Bhīma, Arjuna, and Mādrī’s sons Nakula and Sahadeva—and explains that they have left her in a secure place while they disperse in the four directions to hunt and eliminate threatening beasts.