Shloka 1
कामीकवने द्रौपदी-दर्शनम्
Draupadī Observed at the Kāmyaka Hermitage
(दाक्षिणात्य अधिक पाठका १ श्लोक मिलाकर कुल २८ श्लोक हैं) ८५+# ०० ()) पल अप सप्तचत्वारिशर्दाधिकद्विशततमो< ध्याय: सेनासहित दुर्योधनका मार्गमें ठहरना और कर्णके द्वारा उसका अभिनन्दन जनमेजय उवाच शतन्रुभिर्जितबद्धस्य पाण्डवैश्व महात्मभि: । मोक्षितस्य युधा पश्चान्मानिन: सुदुरात्मन:
janamejaya uvāca | śatru-bhir jita-baddhasya pāṇḍavaiś ca mahātmabhiḥ | mokṣitasya yudhā paścān māninaḥ su-durātmanaḥ ||
ชนเมชัยตรัสว่า—“ข้าแต่พราหมณ์! เมื่อทุรโยธนะ ผู้โอหังและมีจิตชั่ว ถูกศัตรูพิชิตและจับมัดไว้ แล้วภายหลังมหาตมะปาณฑพทั้งหลายได้ทำศึกจนปลดปล่อยเขาแล้ว ต่อจากนั้นเกิดเหตุอันใด? เขาดำเนินต่อไปอย่างไร และด้วยเจตนาใด?”
जनमेजय उवाच
Educational Q&A
The verse frames an ethical contrast: the Pāṇḍavas are described as mahātmā-s (great-souled), while Duryodhana is marked by māna (pride) and durātmatā (wicked intent). It highlights how inner disposition—magnanimity versus arrogance—shapes the moral meaning of victory, captivity, and release.
Janamejaya asks about the aftermath of an episode in which Duryodhana was defeated and bound by foes, then freed by the Pāṇḍavas in the course of battle. The question sets up the next narration: how Duryodhana, despite being released, responds and what course he takes thereafter.