Shloka 496
अतृष्यमाणो निर्वेदमापेदे ज्ञानचक्षुषा । द्विजोत्तम! कोई-कोई धर्मके फलरूपसे सांसारिक सुखको पाकर संतुष्ट नहीं होता। वह ज्ञानदृष्टिके कारण विषयभोगके सुखसे तृप्ति-लाभ न करके निर्वेद (वैराग्य)-को प्राप्त होता है
atṛṣyamāṇo nirvedam āpede jñānacakṣuṣā | dvijottama!
โอ้ทวิชผู้ประเสริฐ! บางคนแม้ได้ความสุขทางโลกอันเป็นผลแห่งธรรม ก็ยังไม่อิ่มเอม ด้วยดวงตาแห่งปัญญา เขาไม่พบความเต็มอิ่มแท้จริงในสุขแห่งการเสพอารมณ์ จึงบรรลุ ‘นิรเวทะ’ คือความหน่ายคลาย (ไวรากยะ) หันหลังให้แก่สิ่งยั่วยวนทั้งหลาย
व्याध उवाच
Educational Q&A
Even when dharma yields worldly happiness, a discerning person may remain unsatisfied; insight (jñāna) reveals the limits of sense-pleasures and leads to nirveda—dispassion and inward turning toward higher good.
In the Vyādha’s instruction to a brāhmaṇa, he explains a psychological and ethical progression: worldly rewards do not always satisfy; when one sees clearly through wisdom, one naturally becomes detached from objects of enjoyment.