Shloka 326
Dharma-vyādha on Parental Worship
Pitṛ-mātṛ-śuśrūṣā as Paramadaivata
अनुृतं मा भवेद् देव यद्धि नौ संश्रुतं तदा । सुन्दर नेत्रोंवाले देवेश्वर! हम दोनों आपके पुत्र हों। हमने आपसे यही वर माँगा है। आप इसे अच्छी तरह समझ लें। सुरश्रेष्ठ देव! हमने जो प्रतिज्ञा की है, वह असत्य नहीं होनी चाहिये
anṛtaṃ mā bhaved deva yad dhi nau saṃśrutaṃ tadā | sundara-netrau-vāle deveśvara! āvāṃ tava putrau bhavāvaḥ | vayaṃ tvattas tad eva varaṃ yācitavantau | etat samyak avadhāryatām | suraśreṣṭha deva! yā nau pratijñā kṛtā sā anṛtā mā bhūt ||
มารกัณฑेयกล่าวว่า— “ข้าแต่เทพเจ้า ขออย่าให้คำที่ทรงรับปากแก่เราทั้งสองในครั้งนั้นกลับกลายเป็นเท็จเลย ข้าแต่จอมเทพผู้มีเนตรงาม ขอให้เราทั้งสองได้เป็นโอรสของพระองค์—นี่คือพรที่เราทั้งสองทูลขอ โปรดทรงพิจารณาให้แจ่มชัด ข้าแต่ผู้ประเสริฐยิ่งในหมู่เทวะ ปณิธานที่เราตั้งไว้ไม่ควรกลายเป็นความเท็จ”
मार्कण्डेय उवाच
Educational Q&A
The passage upholds satya (truth) and the inviolability of promises: a divine pledge and a human vow should not become ‘anṛta’ (false). Ethical order (dharma) is protected when words given—especially in the context of boons and vows—are honored.
Mārkaṇḍeya, speaking within the Vana Parva narration, voices an appeal to a deity addressed as ‘Lord of the gods’ to ensure that an earlier promise stands. The speakers (in dual) remind the deity of the boon they requested—being born as the deity’s sons—and insist that their mutual pledge must not be rendered untrue.