Shloka 17
Dharma-vyādha on Parental Worship
Pitṛ-mātṛ-śuśrūṣā as Paramadaivata
शयानं शयने दिव्ये नागभोगे महाद्युतिम्,वे शेषनागके शरीरकी दिव्य शय्यापर शयन किये हुए थे। उनका तेज महान् है। वे जिस शबय्यापर शयन करते हैं, उसकी लंबाई-चौड़ाई कई योजनोंकी है। भगवानके मस्तकपर किरीट और कण्ठमें कौस्तुभभणिकी शोभा हो रही थी। उन्होंने रेशमी पीताम्बर धारण कर रखा था
śayānaṃ śayane divye nāgabhoge mahādyutim |
มารกัณฑेयกล่าวว่า “ข้าพเจ้าได้เห็นพระผู้เป็นเจ้าผู้รุ่งเรืองยิ่ง บรรทมบนแท่นบรรทมทิพย์—เหนือขดกายของมหาเศษนาค พระสิริของพระองค์หาประมาณมิได้ แม้แท่นบรรทมที่ทรงเอนกายก็กว้างยาวกินระยะหลายโยชน์ พระเศียรทรงมงกุฎ พระศอประดับแก้วเกาสตุภะ และทรงนุ่งห่มผ้าไหมสีเหลือง”
मार्कण्डेय उवाच
Educational Q&A
The verse emphasizes reverent recognition of the Divine as the cosmic sustainer: His majesty, symbols (Kaustubha, crown, pītāmbara), and repose on Śeṣa signify stable cosmic order and protection—encouraging devotion grounded in awe and dharmic orientation.
Mārkaṇḍeya describes a vision of the supremely radiant Lord (Vişṇu/Nārāyaṇa) reclining on the coils of Śeṣa upon a vast divine couch, adorned with crown and Kaustubha jewel, wearing a yellow silken garment.