Shloka 3
नाव: सहस््रशस्तत्र रत्नपूर्णा: समन्ततः । नभसीव विमानानि विचरन्त्यो विरेजिरे । तिमिड्लिला: कच्छपाक्ष तथा तिमितिमिड्लिला:,वहाँ सब ओर रत्नोंसे भरी हुई हजारों नावें चल रही थीं, जो आकाशगमें विचरते हुए विमानोंकी-सी शोभा पाती थीं तथा तिमिंगिलः, तिमितिमिंगिलठे, कछुए और मगर पानीमें डूबे हुए पर्वतोंके समान दृष्टिगोचर होते थे। सहस्नों शंख सब ओर जलमें निमग्न थे
arjuna uvāca | nāvāḥ sahasraśas tatra ratnapūrṇāḥ samantataḥ | nabhasīva vimānāni vicarantyo virejire | timiṅgilāḥ kacchapāś ca tathā timitimiṅgilāḥ |
ที่นั่นมีเรือนับพันลำบรรทุกแก้วแหวนรัตนะแล่นอยู่รอบด้าน เปล่งประกายดุจวิมานที่ล่องลอยในนภา และยังมีทิมิงคิละ เต่า ตลอดจนสัตว์มหึมาทิมิติมิงคิละ ปรากฏดั่งภูเขาที่จมอยู่ในสายน้ำ
अजुन उवाच
Educational Q&A
The verse primarily conveys adbhuta-rasa (marvel) rather than a direct moral injunction: it uses vivid similes to evoke awe at a realm where wealth and power appear dazzling, while the presence of colossal sea-creatures hints at the hidden dangers that accompany alluring splendor.
Arjuna is describing a wondrous scene: countless jewel-laden boats move in all directions, gleaming like sky-going vimānas, while immense aquatic beings—timiṅgila, timitimiṅgila, and turtles—are seen in the waters like submerged mountains.