Shloka 34
Bhīma–Hanūmān Dialogue on Yugas (युगवर्णनम्)
सुवर्णरत्नचित्रेण मृगरूपेण रक्षसा । वज्चयित्वा नरव्याप्र॑ं मारीचेन तदानघ,अनघ! दण्डकारण्यमें आकर वे जनस्थानमें रहा करते थे। एक दिन अत्यन्त बलवान् दुरात्मा राक्षसराज रावण मायासे सुवर्ण-रत्नमय विचित्र मृगका रूप धारण करनेवाले मारीच नामक राक्षसके द्वारा नरश्रेष्ठ श्रीरामको धोखेमें डालकर उनकी पत्नी सीताको छल- बलपूर्वक हर ले गया
suvarṇa-ratna-citreṇa mṛga-rūpeṇa rakṣasā | vañcayitvā nara-vyāghraṃ mārīcena tadānagha ||
โอ้ผู้ปราศจากมลทิน ด้วยมาริจะ—ยักษ์ผู้แปลงกายเป็นกวางอัศจรรย์ประดับทองและรัตนะ—นรพยาฆร (ราม ผู้ดุจพยัคฆ์ในหมู่มนุษย์) ถูกล่อลวงให้หลงกล.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse underscores that adharma often operates through deception and illusion (māyā). It also frames the abduction of another’s wife as a serious ethical violation, contrasting heroic integrity with demonic trickery.
Vaiśampāyana recounts how Rāvaṇa used Mārīca, who took the form of a dazzling golden-jewel deer, to lure and deceive Rāma; taking advantage of this, Rāvaṇa abducted Sītā by force and deceit.