Shloka 32
Bhāgīratha’s Tapas and the Petition to Gaṅgā (गङ्गावतरण-प्रसङ्गः)
महर्षि कपिलकी क्रोधाग्निमें सगरपुत्रोंका भस्म होना महर्षि अगस्त्यका समुद्रपान वासुदेवेति य॑ प्राहु: कपिल मुनिपुड्भवम् । स चक्षुविकृतं कृत्वा तेजस्तेषु समुत्सूजन्
maharṣi-kapilakī krodhāgnimena sagara-putrāṇāṁ bhasma honaṁ maharṣi-agastyasya samudra-pānaṁ vāsudeveti yaṁ prāhuḥ kapila-muni-puṇḍbhavam | sa cakṣu-vikṛtaṁ kṛtvā tejas teṣu samutsṛjan |
โลมศะกล่าวว่า “กปิลผู้เป็นยอดแห่งมุนี ซึ่งชนทั้งหลายกล่าวว่าเนื่องมาจากวาสุเทวะ—กปิลผู้นั้นเอง whose ไฟแห่งพิโรธเผาบุตรของสคระให้เป็นเถ้า และในกาลของท่านนั้นเอง อคัสตยะได้ดื่มมหาสมุทร ครั้นทำสายตาให้แปรเปลี่ยนเป็นน่าหวาดหวั่นแล้ว ก็ปล่อยเดชรัศมีอันโชติช่วงใส่พวกเขา”
लोगश उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the immense moral and spiritual potency (tejas) of great sages and warns that uncontrolled wrath can become destructive like fire; it also frames such extraordinary events within a divine horizon by linking Kapila’s stature to Vāsudeva.
Lomaśa recalls famous purāṇic-style episodes: Kapila’s anger burning Sagara’s sons to ashes and Agastya’s drinking of the ocean, then describes Kapila’s fearsome gaze and the emission of his fiery energy that brings about the destruction.